Τα «drones-καμικάζι» στη Σελήνη – Ριψοκίνδυνο στοίχημα για να μη ναυαγήσει το Artemis το 2028
Σε ριζική αλλαγή τακτικής στη «σεληνιακή κούρσα» προχωρά η NASA, αναγνωρίζοντας ότι οι παραδοσιακές μέθοδοι εξερεύνησης είναι πλέον αργές και δύσκαμπτες.
Ο επικεφαλής του οργανισμού, Jared Isaacman, ανακοίνωσε σαρωτική αναδιάρθρωση του προγράμματος Artemis program, με στόχο να διασωθεί το χρονοδιάγραμμα για επανδρωμένη προσελήνωση έως το 2028.
Αντί για τα κλασικά σεληνιακά ρόβερ, η αποστολή στον Νότιο Πόλο της Σελήνης θα βασιστεί σε ένα «σμήνος» από μικρά, άλτικα drones με την ονομασία MoonFall, γνωστά και ως «ακρίδες».
Δεν πρόκειται απλώς για μια αποστολή αναγνώρισης, αλλά για μια ύστατη προσπάθεια να καλυφθούν καθυστερήσεις που απειλούν τον συνολικό σχεδιασμό.
«Κληρονόμοι» της επιτυχίας στον Άρη
Το MoonFall περιλαμβάνει τέσσερις αυτόνομες συσκευές, εξοπλισμένες με αισθητήρες και κάμερες, βασισμένες στην τεχνολογία του ελικοπτέρου Ingenuity που είχε εντυπωσιάσει στις αποστολές στον Άρη.
Η εμπειρία αυτή επιχειρείται τώρα να μεταφερθεί στις πολύ πιο απαιτητικές συνθήκες της Σελήνης.
Κάθε drone θα μπορεί να διανύσει έως και 50 χιλιόμετρα, λειτουργώντας σε μορφή «σμήνους» και συλλέγοντας δεδομένα από δυσπρόσιτους κρατήρες.
Ο Ray Baker από το Jet Propulsion Laboratory (JPL) εκτιμά ότι η τεχνογνωσία από τον Άρη θα επιτρέψει ταχύτερη πρόοδο.
Όπως δήλωσε ο Dmitry Lapshin, «πρόκειται ουσιαστικά για “καμικάζι-ανιχνευτές” που θα αξιολογούν περιοχές όπου δεν μπορεί να φτάσει βαριά τεχνολογία.
Το ρίσκο είναι μεγάλο, αλλά χωρίς αυτά τα δεδομένα η κατασκευή βάσης στη Σελήνη θα είναι τυφλό στοίχημα».
Τεχνολογικό άλμα με ρίσκο
Η NASA επιλέγει να χρησιμοποιήσει εμπορικά διαθέσιμα εξαρτήματα – ακόμη και τεχνολογία αντίστοιχη με αυτή των smartphones – μειώνοντας το κόστος.
Ωστόσο, τα συστήματα πλοήγησης θα βασίζονται σε τεχνητή νοημοσύνη, που θα επιτρέπει αυτόνομη αποφυγή εμποδίων και επιλογή σημείων προσεδάφισης.
Συνολικά, περίπου 40 κάμερες θα δημιουργήσουν έναν λεπτομερή χάρτη του σεληνιακού νότιου πόλου, μια περιοχή με μόνιμες σκιές και ιδιαίτερα δύσκολο ανάγλυφο.
Η επιλογή να μην χρησιμοποιηθεί ξεχωριστό σύστημα προσεδάφισης μειώνει το κόστος, αλλά αυξάνει την αβεβαιότητα. Τα drones θα αποδεσμεύονται απευθείας από τον φορέα και θα ξεκινούν τις κινήσεις τους στην επιφάνεια.
Ο Vitaly Korneev σχολίασε ότι «ένα λάθος στους υπολογισμούς τροχιάς μπορεί να μετατρέψει εκατομμύρια δολάρια σε σεληνιακή σκόνη».
Φιλόδοξο χρονοδιάγραμμα
Το πρόγραμμα κινείται με ιδιαίτερα γρήγορους ρυθμούς. Η NASA σχεδιάζει:
επιλογή ιδιωτών αναδόχων έως τα μέσα του 2024
έναρξη δοκιμών εντός του ίδιου έτους
εκτόξευση της αποστολής το 2028
Παράμετρος MoonFall
Αριθμός drones 4
Κάμερες 40
Εμβέλεια ανά drone 50 χλμ.
Έτος εκτόξευσης 2028
Παρά τη φιλοδοξία, παραμένουν ερωτήματα για την αξιοπιστία της τεχνολογίας.
Ο Alexander Kozlov προειδοποίησε ότι «η χρήση καταναλωτικής ηλεκτρονικής στο διάστημα μπορεί να είναι φθηνή, αλλά μια ισχυρή ηλιακή καταιγίδα θα μπορούσε να καταστρέψει τα πάντα».
Γιατί drones αντί για ρόβερ;
Τα drones θεωρούνται πιο ευέλικτα και γρήγορα, καθώς μπορούν να υπερπηδούν εμπόδια και να εξερευνούν κρατήρες όπου τα τροχοφόρα οχήματα αδυνατούν να κινηθούν.
Η βασική πρόκληση
Η απουσία ατμόσφαιρας στη Σελήνη καθιστά αδύνατη τη χρήση ελίκων. Τα drones θα κινούνται με μικρές προωθητικές εκρήξεις, απαιτώντας εξαιρετική ακρίβεια ελέγχου.
Ποιος θα τα κατασκευάσει
Η NASA σκοπεύει να αναθέσει την ανάπτυξη σε ιδιωτικές αμερικανικές εταιρείες, με τη διαδικασία επιλογής να ολοκληρώνεται και να ακολουθεί η φάση δημιουργίας πρωτοτύπων.
Το MoonFall, αν πετύχει, μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα της σεληνιακής εξερεύνησης. Αν αποτύχει, θα αποτελέσει ένα ακόμη ακριβό μάθημα στην προσπάθεια επιστροφής του ανθρώπου στη Σελήνη.
www.bankingnews.gr
Ο επικεφαλής του οργανισμού, Jared Isaacman, ανακοίνωσε σαρωτική αναδιάρθρωση του προγράμματος Artemis program, με στόχο να διασωθεί το χρονοδιάγραμμα για επανδρωμένη προσελήνωση έως το 2028.
Αντί για τα κλασικά σεληνιακά ρόβερ, η αποστολή στον Νότιο Πόλο της Σελήνης θα βασιστεί σε ένα «σμήνος» από μικρά, άλτικα drones με την ονομασία MoonFall, γνωστά και ως «ακρίδες».
Δεν πρόκειται απλώς για μια αποστολή αναγνώρισης, αλλά για μια ύστατη προσπάθεια να καλυφθούν καθυστερήσεις που απειλούν τον συνολικό σχεδιασμό.
«Κληρονόμοι» της επιτυχίας στον Άρη
Το MoonFall περιλαμβάνει τέσσερις αυτόνομες συσκευές, εξοπλισμένες με αισθητήρες και κάμερες, βασισμένες στην τεχνολογία του ελικοπτέρου Ingenuity που είχε εντυπωσιάσει στις αποστολές στον Άρη.
Η εμπειρία αυτή επιχειρείται τώρα να μεταφερθεί στις πολύ πιο απαιτητικές συνθήκες της Σελήνης.
Κάθε drone θα μπορεί να διανύσει έως και 50 χιλιόμετρα, λειτουργώντας σε μορφή «σμήνους» και συλλέγοντας δεδομένα από δυσπρόσιτους κρατήρες.
Ο Ray Baker από το Jet Propulsion Laboratory (JPL) εκτιμά ότι η τεχνογνωσία από τον Άρη θα επιτρέψει ταχύτερη πρόοδο.
Όπως δήλωσε ο Dmitry Lapshin, «πρόκειται ουσιαστικά για “καμικάζι-ανιχνευτές” που θα αξιολογούν περιοχές όπου δεν μπορεί να φτάσει βαριά τεχνολογία.
Το ρίσκο είναι μεγάλο, αλλά χωρίς αυτά τα δεδομένα η κατασκευή βάσης στη Σελήνη θα είναι τυφλό στοίχημα».
Τεχνολογικό άλμα με ρίσκο
Η NASA επιλέγει να χρησιμοποιήσει εμπορικά διαθέσιμα εξαρτήματα – ακόμη και τεχνολογία αντίστοιχη με αυτή των smartphones – μειώνοντας το κόστος.
Ωστόσο, τα συστήματα πλοήγησης θα βασίζονται σε τεχνητή νοημοσύνη, που θα επιτρέπει αυτόνομη αποφυγή εμποδίων και επιλογή σημείων προσεδάφισης.
Συνολικά, περίπου 40 κάμερες θα δημιουργήσουν έναν λεπτομερή χάρτη του σεληνιακού νότιου πόλου, μια περιοχή με μόνιμες σκιές και ιδιαίτερα δύσκολο ανάγλυφο.
Η επιλογή να μην χρησιμοποιηθεί ξεχωριστό σύστημα προσεδάφισης μειώνει το κόστος, αλλά αυξάνει την αβεβαιότητα. Τα drones θα αποδεσμεύονται απευθείας από τον φορέα και θα ξεκινούν τις κινήσεις τους στην επιφάνεια.
Ο Vitaly Korneev σχολίασε ότι «ένα λάθος στους υπολογισμούς τροχιάς μπορεί να μετατρέψει εκατομμύρια δολάρια σε σεληνιακή σκόνη».
Φιλόδοξο χρονοδιάγραμμα
Το πρόγραμμα κινείται με ιδιαίτερα γρήγορους ρυθμούς. Η NASA σχεδιάζει:
επιλογή ιδιωτών αναδόχων έως τα μέσα του 2024
έναρξη δοκιμών εντός του ίδιου έτους
εκτόξευση της αποστολής το 2028
Παράμετρος MoonFall
Αριθμός drones 4
Κάμερες 40
Εμβέλεια ανά drone 50 χλμ.
Έτος εκτόξευσης 2028
Παρά τη φιλοδοξία, παραμένουν ερωτήματα για την αξιοπιστία της τεχνολογίας.
Ο Alexander Kozlov προειδοποίησε ότι «η χρήση καταναλωτικής ηλεκτρονικής στο διάστημα μπορεί να είναι φθηνή, αλλά μια ισχυρή ηλιακή καταιγίδα θα μπορούσε να καταστρέψει τα πάντα».
Γιατί drones αντί για ρόβερ;
Τα drones θεωρούνται πιο ευέλικτα και γρήγορα, καθώς μπορούν να υπερπηδούν εμπόδια και να εξερευνούν κρατήρες όπου τα τροχοφόρα οχήματα αδυνατούν να κινηθούν.
Η βασική πρόκληση
Η απουσία ατμόσφαιρας στη Σελήνη καθιστά αδύνατη τη χρήση ελίκων. Τα drones θα κινούνται με μικρές προωθητικές εκρήξεις, απαιτώντας εξαιρετική ακρίβεια ελέγχου.
Ποιος θα τα κατασκευάσει
Η NASA σκοπεύει να αναθέσει την ανάπτυξη σε ιδιωτικές αμερικανικές εταιρείες, με τη διαδικασία επιλογής να ολοκληρώνεται και να ακολουθεί η φάση δημιουργίας πρωτοτύπων.
Το MoonFall, αν πετύχει, μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα της σεληνιακής εξερεύνησης. Αν αποτύχει, θα αποτελέσει ένα ακόμη ακριβό μάθημα στην προσπάθεια επιστροφής του ανθρώπου στη Σελήνη.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών